<\/p>\n\n\n\n
Dopad\u0142 i mnie! Kryzys wieku \u015bredniego. Po czterdziestce postanowi\u0142em co\u015b zmieni\u0107 w swoim \u017cyciu. Z ksi\u0119dza zaanga\u017cowanego w duszpasterstwo, trafi\u0142em do kontemplacyjnego klasztoru OO. Kamedu\u0142\u00f3w w Krakowie. Pragnienie \u017cycia ukrytego wzrasta\u0142o we mnie od wielu lat, jeszcze od czas\u00f3w seminaryjnych. Tak jak ka\u017cdy pocz\u0105tek drogi, r\u00f3wnie\u017c i m\u00f3j, ni\u00f3s\u0142 konieczno\u015b\u0107 postawienia pierwszych krok\u00f3w. Poznania nowej duchowo\u015bci i charyzmatu \u017cycia. W \u017cyciu ksi\u0119dza diecezjalnego nieco inaczej rozk\u0142adaj\u0105 si\u0119 akcenty ni\u017c w \u017cyciu zakonnym, zw\u0142aszcza w \u017cyciu kontemplacyjnym. Cho\u0107by w znaczeniu i prze\u017cywaniu Rad Ewangelicznych: czysto\u015bci, pos\u0142usze\u0144stwa i ub\u00f3stwa. Zwyk\u0142o si\u0119 je w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b przypisywa\u0107 do profesji zakonnej. Co prawda Sob\u00f3r Watyka\u0144ski II przypomnia\u0142 o ich znaczeniu dla \u201ezwyk\u0142ego zjadacza chleba (Pa\u0144skiego)\u201d, to jednak podkre\u015bla przede wszystkim ich rol\u0119 w \u017cyciu os\u00f3b konsekrowanych. Dlatego te\u017c konsekracja, czyli oddanie si\u0119 na wy\u0142\u0105czn\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107 Panu Bogu, dokonuje si\u0119 poprzez \u015bluby obejmuj\u0105ce przyrzeczenie \u017cycia tymi radami.<\/p>\n\n\n\n
Rozmy\u015blaj\u0105c o ich roli w moim aktualnym \u017cyciu, przypomina\u0142y mi si\u0119 rozmowy z ma\u0142\u017conkami, w czasie kt\u00f3rych najcz\u0119\u015bciej dzielili si\u0119 oni ze mn\u0105 jako ksi\u0119dzem, swoimi rado\u015bciami i trudami wsp\u00f3lnego \u017cycia. Powracaj\u0105c do tych spotka\u0144, coraz mocniej dotyka\u0142a mnie my\u015bl, \u017ce wiele problem\u00f3w \u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144skiego i rodzinnego, kt\u00f3re poruszali\u015bmy w czasie d\u0142ugich dyskusji, mo\u017cna by rozwi\u0105za\u0107 ukazuj\u0105c drog\u0119 Rad Ewangelicznych. Widz\u0105c w nich nie tylko propozycje, ale bardzo konkretnie wpisuj\u0105c je w \u017cycie ma\u0142\u017ce\u0144skie i rodzinne. Pomy\u015bla\u0142em, \u017ce warto odnale\u017a\u0107 ich specyfik\u0119 dla charyzmatu tego \u017cycia. Nie by\u0142yby one, w moim rozumieniu, tylko zach\u0119t\u0105, ale konieczn\u0105 drog\u0105 do pe\u0142nej realizacji powo\u0142ania ma\u0142\u017ce\u0144skiego. Odkrywaj\u0105c znaczenie poszczeg\u00f3lnych Rad Ewangelicznych, w tym konkretnym aspekcie, jednocze\u015bnie b\u0119dziemy dotykali arkan\u00f3w \u017cycia mniszego, czerpi\u0105c z jego tradycji i do\u015bwiadczenia, kt\u00f3re mog\u0105 by\u0107 pomocne w pog\u0142\u0119bianiu relacji ma\u0142\u017ce\u0144skich.<\/p>\n\n\n\n
Jako pierwszemu, z tych trzech ewangelicznych drogowskaz\u00f3w pozostawionych nam przez Jezusa, przyjrzyjmy si\u0119 znaczeniu i roli Pos\u0142usze\u0144stwa. M\u00f3wi\u0105, \u017ce jest to najtrudniejsza do wype\u0142nienia z rad ewangelicznych. Najpro\u015bciej mo\u017cna przedstawi\u0107 j\u0105 jako dyspozycj\u0119 do poddania si\u0119 we wszystkim woli Boga. Tak by \u201enasze chcie\u0107\u201d by\u0142o ukierunkowane wy\u0142\u0105cznie ku dobru, jakiego pragnie B\u00f3g. To w\u0142a\u015bnie przez takie pos\u0142usze\u0144stwo Chrystus dokonuje naszego Odkupienia i Zbawienia. Na nowo przywraca On porz\u0105dek, zburzony przez niepos\u0142usze\u0144stwo pierwszych rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy \u201echcieli inaczej\u201d ni\u017c ukaza\u0142 im B\u00f3g. Skutek tej decyzji mo\u017cemy odnale\u017a\u0107 w codzienno\u015bci \u017cycia ka\u017cdego z nas. Niczym w\u0105\u017c zdaje si\u0119 on wype\u0142za\u0107 w procesie naszych wybor\u00f3w. Do uczestnictwa w tej misji, kt\u00f3ra naprawia zerwan\u0105 przez pierwszych rodzic\u00f3w wi\u0119\u017a, Jezus zaprasza wszystkich, kt\u00f3rzy chc\u0105 sta\u0107 si\u0119 Jego uczniami. Taka postawa zaczyna si\u0119, jak pokazuje Jezus, od uwagi jak\u0105 kieruje ku Bogu. Wyra\u017ca si\u0119 to w zas\u0142uchaniu w to, co m\u00f3wi do mnie Ojciec Niebieski. Chc\u0105c s\u0142ysze\u0107 g\u0142os Boga, podobnie jak Jezus, winienem zacz\u0105\u0107 s\u0142ucha\u0107. Nie jest przypadkowa tutaj zbie\u017cno\u015b\u0107 poj\u0119\u0107: s\u0142uchania i pos\u0142usze\u0144stwa. Wzajemnie si\u0119 one uzupe\u0142niaj\u0105 i nadaj\u0105 sobie w\u0142a\u015bciwe znaczenie, nie ma pos\u0142usze\u0144stwa bez zas\u0142uchania. Bycie pos\u0142usznym to owoc ws\u0142uchiwania si\u0119 w g\u0142os, kt\u00f3ry przenikaj\u0105c do serca i umys\u0142u, niejako urzeczywistnia si\u0119 w podejmowanych decyzjach. Pos\u0142usze\u0144stwo jest zatem, jak sama nazwa wskazuje, tym, co nast\u0119puje po wys\u0142uchaniu. Gdy w ten spos\u00f3b patrzymy na t\u0119 Rad\u0119 Ewangeliczn\u0105, \u0142atwiej jest nam przyj\u0105\u0107 i pog\u0142\u0119bi\u0107 prawd\u0119 o \u201eS\u0142owie\u201d, kt\u00f3rym nazywa siebie Wcielony B\u00f3g. Jezus staj\u0105c si\u0119 \u201eS\u0142owem\u201d, niejako uto\u017csami\u0142 si\u0119 z tym, co us\u0142ysza\u0142, sta\u0142 si\u0119 no\u015bnikiem nie tylko d\u017awi\u0119ku, jaki towarzyszy s\u0142owu, lecz tak\u017ce ukaza\u0142 jego najg\u0142\u0119bszy obraz i znaczenie. Wype\u0142ni\u0142 On ca\u0142ym sob\u0105 wol\u0119 us\u0142yszan\u0105 od Ojca Niebieskiego, staj\u0105c si\u0119 ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W duchowo\u015bci monastycznej Ko\u015bcio\u0142a wschodniego szczeg\u00f3ln\u0105 rol\u0119 w odnajdywaniu Bo\u017cej woli pe\u0142ni\u0142 \u201eStarszy\u201d. By\u0142 to do\u015bwiadczony mnich, kt\u00f3ry wprowadza\u0142 m\u0142odego adepta w arkana \u017cycia pustelniczego. Taka relacja podda\u0144stwa i absolutnego pos\u0142usze\u0144stwa trwa\u0142a nieraz ca\u0142ymi latami. Zwyk\u0142o si\u0119 m\u00f3wi\u0107 o Starszym, \u017ce \u201eby\u0142 bogiem po Bogu\u201d dla swojego ucznia. Podobna rola prze\u0142o\u017conych w \u017cyciu zakonnym: Opat\u00f3w, Przeor\u00f3w, Mistrz\u00f3w nowicjatu itp., zosta\u0142a przeniesiona r\u00f3wnie\u017c do Ko\u015bcio\u0142a Zachodniego. Prze\u0142o\u017cony jest tym, kt\u00f3ry objawia wol\u0119 Bo\u017c\u0105. Dlatego zwyk\u0142o si\u0119 m\u00f3wi\u0107, \u017ce nawet je\u015bli prze\u0142o\u017cony si\u0119 myli, pos\u0142uszny jego woli zakonnik, nigdy myli\u0107 si\u0119 nie b\u0119dzie. Oczywi\u015bcie nie jest to pos\u0142usze\u0144stwo \u015blepe, powinno si\u0119 ono opiera\u0107 na os\u0105dzie dobrze ukszta\u0142towanego sumienia.<\/p>\n\n\n\n
Za\u0142\u00f3\u017cmy zatem, \u017ce podobn\u0105 rol\u0119 w ma\u0142\u017ce\u0144stwie m\u00f3g\u0142by pe\u0142ni\u0107 wsp\u00f3\u0142ma\u0142\u017conek, by\u0107 \u201ebogiem po Bogu\u201d. Ju\u017c widz\u0119, Drodzy Czytelnicy, jak z niedowierzania rozszerzaj\u0105 si\u0119 wasze oczy, a k\u0105ciki ust si\u0119 unosz\u0105 w u\u015bmiechu. Dlatego warto w tym momencie postawi\u0107 pytanie: dlaczego nie mog\u0142oby tak by\u0107? Czy dlatego, \u017ce nasza druga po\u0142owa mo\u017ce prosi\u0107 nas o rzeczy niew\u0142a\u015bciwe i szkodliwe, \u017ce mo\u017ce nam co\u015b odebra\u0107, nasz\u0105 wolno\u015b\u0107? Ile\u017c rodzi si\u0119 nieporozumie\u0144 w\u0142a\u015bnie na tym tle, wzajemnego nies\u0142uchania si\u0119 i wynikaj\u0105cego z tego niepos\u0142usze\u0144stwa. A przecie\u017c wzajemne pro\u015bby, jakie kieruj\u0105 do siebie ma\u0142\u017conkowie, \u015bmiem twierdzi\u0107, \u017ce w 98% s\u0105 jak najbardziej dobre i w\u0142a\u015bciwe, a nawet potrzebne do realizacji wsp\u00f3lnych cel\u00f3w. B\u00f3g, b\u0142ogos\u0142awi\u0105c mi\u0142o\u015bci ma\u0142\u017conk\u00f3w, zobowi\u0105zuje si\u0119 niestrudzenie towarzyszy\u0107 w jej urzeczywistnianiu. Ta obecno\u015b\u0107 w przedziwny spos\u00f3b ukazuje si\u0119 w s\u0142owach, kt\u00f3re wypowiadaj\u0105 oni do siebie. Bo w\u0142a\u015bnie S\u0142owo jest ulubionym sposobem objawiania si\u0119 Boga w \u017cyciu cz\u0142owieka. B\u00f3g jest S\u0142owem (J 1, 1). Co by si\u0119 sta\u0142o jakby\u015bmy zacz\u0119li szuka\u0107 tego \u201eS\u0142owa\u201d w tym, co m\u00f3wi do nas nasza druga po\u0142owa? Szuka\u0107 S\u0142owa Boga w ludzkich s\u0142owach, tego, kt\u00f3rego B\u00f3g niejako \u201ekonsekrowa\u0142\u201d dla mnie, postawi\u0142 przy mnie na ca\u0142e \u017cycie, czyni\u0105c narz\u0119dziem mojego u\u015bwi\u0119cenia i objawienia swojej woli.<\/p>\n\n\n\n
Zastan\u00f3wmy si\u0119 zatem: dlaczego jest tak trudno s\u0142ucha\u0107 i by\u0107 pos\u0142usznym temu, co si\u0119 s\u0142yszy? Pierwsz\u0105 przeszkod\u0105 jest nasza pycha, kt\u00f3ra rozpychaj\u0105c si\u0119 \u0142okciami uzurpuje sobie prawo bycia pierwszym, m\u0105drzejszym, silniejszym, bycia bogiem. Drug\u0105 przeszkod\u0105 jest cz\u0119sto zwyk\u0142y egoizm i wygodnictwo albo uparto\u015b\u0107 i duma. Dlatego najcz\u0119\u015bciej nie wyniesiemy od razu \u015bmieci, nie powiesimy obrazu, nie p\u00f3jdziemy umy\u0107 dziecka, nie zrobimy od razu tego, o co nas prosi nasz ukochany\/a, bo konieczne by\u0142oby zaparcie si\u0119 siebie i powiedzenie temu, co jest w nas egoistyczne i pyszne, zdecydowanego \u201eNIE\u201d. W\u0142a\u015bnie tutaj zaczyna si\u0119 droga, na kt\u00f3r\u0105 zaprasza nas Jezus. On jako pierwszy ni\u0105 przeszed\u0142, wyznaczaj\u0105c szlak. Aby\u015bmy si\u0119 nie zgubili zostawi\u0142 na nim znak mi\u0142o\u015bci \u2013 krzy\u017c. Znak pos\u0142usze\u0144stwa i ofiary dla Tej, kt\u00f3r\u0105 umi\u0142owa\u0142 do ko\u0144ca, swojej Oblubienicy \u2013 Ko\u015bcio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Dlatego kroczenie w ma\u0142\u017ce\u0144stwie rad\u0105 ewangelicznego pos\u0142usze\u0144stwa wyra\u017ca si\u0119 mi\u0119dzy innymi przez natychmiastowe wype\u0142nienie tego, co m\u00f3wi do mnie m\u00f3j ma\u0142\u017conek\/a i gotowo\u015bci do us\u0142yszenia w wypowiadanym przez niego s\u0142owie S\u0142owa samego Boga. Wierno\u015b\u0107 us\u0142yszanemu \u201eS\u0142owu\u201d, w tym szczeg\u00f3lnym kontek\u015bcie, b\u0119dzie kszta\u0142towa\u0107 nasze serca i wol\u0119. Trud z tym zwi\u0105zany mo\u017ce nas upewnia\u0107, \u017ce idziemy w\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0105. Wtedy nasza pycha, pr\u00f3buj\u0105c by\u0107 niezale\u017cn\u0105 od Bo\u017cego S\u0142owa, za wszelk\u0105 cen\u0119 b\u0119dzie chcia\u0142a pozby\u0107 si\u0119 ci\u0119\u017caru pos\u0142usze\u0144stwa. Warto podejrze\u0107 jak robi\u0105 to mistrzowie. Maryja us\u0142yszane S\u0142owo przechowuje w swoim sercu. Je\u015bli czego\u015b nie rozumie, pyta si\u0119 jak to wykona\u0107, a je\u015bli ju\u017c rozwieje wszelkie w\u0105tpliwo\u015bci natychmiast podejmuje Bo\u017ce S\u0142owo i wype\u0142nia Je. Kluczem jest tutaj to \u201enatychmiast\u201d. Tylko tak mo\u017cna odpowiedzie\u0107 na Bo\u017ce S\u0142owo. Je\u015bli nie uczyni\u0119 tego od razu, mo\u017ce ono przebrzmie\u0107 wraz z \u0142ask\u0105, jak\u0105 by dla nas nios\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Przejd\u017amy zatem do kolejnej wskaz\u00f3wki drogi \u017cycia, jak\u0105 daje nam Jezus \u2013 Ub\u00f3stwa. Ju\u017c sama etymologia tego wyrazu mo\u017ce nam bardzo trafnie wyja\u015bni\u0107 jego duchowe znaczenie. Ubogi to ten, kt\u00f3ry sw\u00f3j skarb ma U BOGA. \u201eBo gdzie jest tw\u00f3j skarb, tam b\u0119dzie i serce twoje\u201d (Mt 6, 21). W \u017cyciu zakonnym ub\u00f3stwo wyra\u017ca si\u0119 w dw\u00f3ch wymiarach. Po pierwsze, w nieposiadaniu niczego na w\u0142asno\u015b\u0107. Zakonnik realizuj\u0105c charyzmat swojego zgromadzenia b\u0119dzie pos\u0142ugiwa\u0142 si\u0119 rzeczami, kt\u00f3re nale\u017c\u0105 do wsp\u00f3lnoty, kt\u00f3rej jest cz\u0142onkiem. Po drugie, to postawa, w kt\u00f3rej wybiera si\u0119 to, co s\u0142u\u017cy kszta\u0142towaniu czystego serca, w kt\u00f3rym nie b\u0119dzie ba\u0142aganu tworzonego przez wielo\u015b\u0107 pragnie\u0144 i nami\u0119tno\u015bci, kt\u00f3rymi karmi nas \u015bwiat. Serce czyste to serce proste i ubogie, bo jest w nim miejsce jedynie dla Boga. Wszystko, co kochamy w Nim odnajduje sw\u00f3j porz\u0105dek i hierarchie warto\u015bci, niejako staje si\u0119 w naszym sercu Bo\u017c\u0105 w\u0142asno\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Spr\u00f3bujmy zatem odnale\u017a\u0107 miejsce na rad\u0119 ewangelicznego ub\u00f3stwa w codzienno\u015bci \u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144skiego i rodzinnego. Pomocny w tym wezwaniu do ogo\u0142ocenia jest dla nas przyk\u0142ad oblubie\u0144czej mi\u0142o\u015bci do Ko\u015bcio\u0142a, kt\u00f3ry pozostawi\u0142 nam Jezus. Dla swojej Oblubienicy \u201eistniej\u0105c w postaci Bo\u017cej, nie skorzysta\u0142 ze sposobno\u015bci, aby na r\u00f3wni by\u0107 z Bogiem, lecz ogo\u0142oci\u0142 samego siebie, przyj\u0105wszy posta\u0107 s\u0142ugi, stawszy si\u0119 podobnym do ludzi. A w zewn\u0119trznym przejawie, uznany za cz\u0142owieka, uni\u017cy\u0142 samego siebie, stawszy si\u0119 pos\u0142usznym a\u017c do \u015bmierci\u201d (Flp 2, 6-8). W swojej ogo\u0142acaj\u0105cej mi\u0142o\u015bci, ukazuje On bardzo wa\u017cny aspekt daru z siebie, do kt\u00f3rego podj\u0119cia r\u00f3wnie\u017c s\u0105 zaproszeni ma\u0142\u017conkowie. Bycie dla drugiego oznacza \u017cycie jego \u017cyciem. Tak jak Chrystus ogo\u0142aca Siebie, staj\u0105c si\u0119 podobny do ludzi, z kt\u00f3rych pragnie uczyni\u0107 Ko\u015bci\u00f3\u0142, swoj\u0105 Oblubienic\u0119. Tak samo jeste\u015bmy wezwani, aby w ma\u0142\u017ce\u0144stwie, ogo\u0142acaj\u0105c si\u0119, bardziej \u017cy\u0107 rado\u015bciami i smutkami wsp\u00f3\u0142ma\u0142\u017conka ni\u017c swoimi w\u0142asnymi. Jak\u017ce cz\u0119sto w\u0142a\u015bnie bez tego trudu uczestniczenia w codzienno\u015bci ukochanej\/ego, w kt\u00f3rej chcemy realizowa\u0107 wraz z nim jego pasje i marzenia, mo\u017cna zacz\u0105\u0107 \u017cy\u0107 nie razem, ale ko\u0142o siebie. Trzeba powiedzie\u0107 otwarcie, \u017ce taka postawa b\u0119dzie nas czasem bardzo wiele kosztowa\u0142a. Oznacza ona cz\u0119sto zgod\u0119 na rezygnacj\u0119 ze swoich marze\u0144 i pasji, na kt\u00f3re po prostu nie b\u0119dzie ju\u017c czasu i miejsca w moim sercu. Taka postawa mi\u0142o\u015bci \u201e\u017cycia w drugim\u201d, nie oznacza jednak ca\u0142kowitego przekre\u015blenia siebie, rozp\u0142yni\u0119cia si\u0119 niczym w \u201enirwanie\u201d w bliskiej mi osobie. Jezus, staj\u0105c si\u0119 cz\u0142owiekiem, jednocze\u015bnie uczy nas stawania si\u0119 podobnymi do Niego. Dzi\u0119ki temu mo\u017ce On nadal realizowa\u0107 przez ka\u017cdego, kt\u00f3ry nosi w swoim sercu \u201eS\u0142owo\u201d, swoj\u0105 pasj\u0119, mi\u0142o\u015b\u0107 do Ko\u015bcio\u0142a. \u015awiadkiem tej prawdy jest \u015bw. Pawe\u0142, kt\u00f3ry g\u0142osi radosn\u0105 nowin\u0119 o tym, \u017ce \u201eju\u017c nie ja \u017cyj\u0119, lecz \u017cyje we mnie Chrystus\u201d (Ga 2, 20) . Podobn\u0105 analogi\u0119 mo\u017cna zastosowa\u0107 w \u017cyciu ma\u0142\u017ce\u0144skim. Je\u017celi oddamy si\u0119 w pe\u0142ni drugiej osobie, obudzimy w niej si\u0142\u0119, dzi\u0119ki kt\u00f3rej zapragnie by\u0107 ca\u0142a dla nas. A wtedy moje marzenia i pragnienia zaczn\u0105 \u017cy\u0107 w niej. Ta wymiana \u017cycia sprawi, \u017ce ogo\u0142oceni b\u0119dziemy dawa\u0107 sobie nawzajem wi\u0119cej, bo b\u0119dziemy dzieli\u0107 si\u0119 tym, co jest nam naprawd\u0119 bliskie, bo jest g\u0142\u0119boko nasze.<\/p>\n\n\n\n
Za t\u0105 postaw\u0105 ducha bez reszty oddanego ukochanej osobie, b\u0119dzie kszta\u0142towa\u0142o si\u0119 w nas jednocze\u015bnie w\u0142a\u015bciwe spojrzenie na dobra materialne, potrzebne do budowania wsp\u00f3lnego \u017cycia. Kochaj\u0105c swoich bliskich mi\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3ra swoje \u017ar\u00f3d\u0142o ma w oddaniu si\u0119 Bogu i Jemu podporz\u0105dkowaniu swojego \u017cycia, b\u0119dziemy pragn\u0119li zapewni\u0107 najbli\u017cszym dobrobyt, rezygnuj\u0105c z tego, co egoistycznie chcieliby\u015bmy posiada\u0107 dla siebie. W ten spos\u00f3b mi\u0142o\u015b\u0107 do drugich, powierzonych nam przez Boga os\u00f3b, b\u0119dzie nas chroni\u0107 przed egoistycznym wype\u0142nieniem swojego serca pragnieniem d\u00f3br, kt\u00f3re nie przyczynia\u0142yby si\u0119 do wzrostu prawdziwej mi\u0142o\u015bci i budowania Kr\u00f3lestwa Boga po\u015br\u00f3d nas. Konkretnie b\u0119dzie to prowadzi\u0142o do rezygnacji, ze wzgl\u0119du na dobro moich bliskich, z tego, co mogliby\u015bmy, a nawet chcieliby\u015bmy kupi\u0107 dla siebie. Dzi\u0119ki zaoszcz\u0119dzonym funduszom b\u0119dziemy mogli ofiarowa\u0107 im to, co przyczyni si\u0119 do ich prawdziwego rozwoju. Nie kupimy zatem nowego telefonu, skoro stary jeszcze nam s\u0142u\u017cy, ale pieni\u0105dze, kt\u00f3rymi dysponujemy wydamy na zakup krzes\u0142a dla c\u00f3rki, aby \u0142atwiej by\u0142o jej zachowa\u0107 w\u0142a\u015bciw\u0105 i zdrow\u0105 postaw\u0119 w czasie odrabiania lekcji. Przyk\u0142adem takiej ofiarno\u015bci mo\u017ce by\u0107 \u015bw. Maksymilian Kolbe, prosty zakonnik, kt\u00f3remu w okresie mi\u0119dzywojennym uda\u0142o si\u0119 stworzy\u0107 niezwykle pr\u0119\u017cnie rozwijaj\u0105ce si\u0119 wydawnictwo, dysponuj\u0105ce \u015brodkami, jakimi nie mog\u0142a na tamte czasy pochwali\u0107 si\u0119 \u017cadna inna oficyna wydawnicza. Maksymilian, aby dotrze\u0107 ze swoim miesi\u0119cznikiem \u201eRycerz Niepokalanej\u201d i innymi publikacjami do czytelnik\u00f3w, zorganizowa\u0142 nawet poczt\u0119 lotnicz\u0105. Dysponuj\u0105c olbrzymimi \u015brodkami sam \u017cy\u0142 niezwykle ubogo, przeznaczaj\u0105c wszystko co mia\u0142 na cele zwi\u0105zane z Ewangelizacj\u0105. Ta droga s\u0142u\u017cby innym w takim wymiarze, jaki zosta\u0142 mu powierzony na drodze jego powo\u0142ania, doprowadzi\u0142a go ostatecznie do postawy ca\u0142kowitego ofiarowania siebie. Znalaz\u0142o to sw\u00f3j pe\u0142ny wyraz w jego m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci w obozie Auschwitz, gdzie dobrowolnie wybra\u0142 \u015bmier\u0107 g\u0142odow\u0105 w zamian za wsp\u00f3\u0142wi\u0119\u017ania, kt\u00f3ry nale\u017ca\u0142 do grupy skazanych na \u015bmier\u0107 za ucieczk\u0119 z obozu jednego z wi\u0119\u017ani\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n
Podobnie nasza pe\u0142na otwarto\u015b\u0107 na potrzeby bliskich mo\u017ce pom\u00f3c nam kszta\u0142towa\u0107 si\u0119 w postawie prawdziwego ub\u00f3stwa, kt\u00f3re ostatecznie b\u0119dzie sprowadza\u0142o si\u0119 do poszukiwania tego dobra, kt\u00f3re pragnie przez nas ofiarowa\u0107 sam B\u00f3g. Warto zatem zobaczy\u0107 w porz\u0105dku mi\u0142o\u015bci, w jaki wprowadza rada ewangelicznego ub\u00f3stwa, wezwanie i jednocze\u015bnie ukazanie drogi odpowiedzialno\u015bci, kt\u00f3ra chroni nas przed popadni\u0119ciem w egoistyczne spe\u0142nianie swoich zachcianek.<\/p>\n\n\n\n
Kolejn\u0105 z Rad Ewangelicznych jest Czysto\u015b\u0107. Zacznijmy nasze rozwa\u017cania na temat praktykowania tego Ewangelicznego drogowskazu w \u017cyciu ma\u0142\u017ce\u0144skim od om\u00f3wienia poj\u0119cia \u201eapathei\u201d. Jest ono doskonale znane ka\u017cdemu mnichowi. Wyra\u017ca stan, kt\u00f3ry okre\u015blamy jako beznami\u0119tno\u015b\u0107, inaczej nazywamy go po prostu czysto\u015bci\u0105 serca. Najcz\u0119\u015bciej kiedy my\u015blimy o czysto\u015bci, mamy na my\u015bli sfer\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z prze\u017cywaniem w\u0142asnej seksualno\u015bci. To w tej dziedzinie nasze sumienie wyrzuca nam grzechy, kt\u00f3re nazywamy nieczystymi. Jednak uj\u0119cie tego tematu tylko w taki spos\u00f3b, jednostronny, by\u0142oby bardzo zubo\u017caj\u0105ce i ostatecznie nieprawdziwe. Czysto\u015b\u0107 to znacznie wi\u0119cej. To dar, kt\u00f3ry jest fundamentem budowania g\u0142\u0119bokich i prawdziwych relacji. Dlatego B\u00f3g m\u00f3wi, \u017ce tylko ludzie czystego serca b\u0119d\u0105 mogli Go ogl\u0105da\u0107. Najkr\u00f3cej zatem stan apathei mo\u017cna opisa\u0107 jako zdolno\u015b\u0107 do samokontroli, dzi\u0119ki kt\u00f3rej nasze serce jest otwarte na dawanie mi\u0142o\u015bci i jej przyjmowanie. Jest to bardzo wa\u017cna zdolno\u015b\u0107 \u2013 albo je\u015bli kto\u015b woli \u2013 cnota. Nasze serca s\u0105 jak magazyn, kt\u00f3ry ma ograniczon\u0105 pojemno\u015b\u0107, je\u015bli chcemy w nim pomie\u015bci\u0107 to, co materialne. Staj\u0105 si\u0119 za\u015b nieograniczone w swojej kubaturze w przyjmowaniu tego, co duchowe. Dlatego im bardziej kierujemy si\u0119 nami\u0119tno\u015bciami do os\u00f3b i rzeczy, pragn\u0105c tylko tego, co fizyczne, tym bardziej ludzka i przyziemna jest nasza mi\u0142o\u015b\u0107. Niezb\u0119dne zatem staje si\u0119, na drodze dojrzewania mi\u0142o\u015bci, kontrolowanie i uciszanie naszych pragnie\u0144 i nami\u0119tno\u015bci tak, aby nie pozwala\u0107 im bezmy\u015blnie nami kierowa\u0107. Bez opanowania siebie, w tych drzemi\u0105cych w nas si\u0142ach, stajemy si\u0119 niezdolni do mi\u0142o\u015bci \u2013 agape. Tej, kt\u00f3ra jest g\u0142\u00f3wnym celem naszego \u017cycia, a kt\u00f3r\u0105 jest sam B\u00f3g. Ka\u017cde ma\u0142\u017ce\u0144stwo sakramentalne, kt\u00f3re jest znakiem i objawieniem mi\u0142o\u015bci Boga, powinno by\u0107 umacniane, podtrzymywane i piel\u0119gnowane pewnego rodzaju stanem apathei, kt\u00f3ry jest prze\u017cywany zgodnie z powo\u0142aniem ma\u0142\u017ce\u0144skim. Tak widziana wsp\u00f3lnota \u017cycia staje si\u0119 darem i zadaniem. D\u0105\u017c\u0105c do tego, aby urzeczywistni\u0107 z\u0142o\u017cony w niej przez Stw\u00f3rc\u0119 zamys\u0142 objawienia Mi\u0142o\u015bci Wsp\u00f3lnoty, kt\u00f3r\u0105 jest On sam.<\/p>\n\n\n\n
Co to oznacza w konkrecie \u017cycia? Relacje ma\u0142\u017ce\u0144skie przeplatane wci\u0105\u017c r\u00f3\u017cnymi napi\u0119ciami, czy te\u017c zwyk\u0142ymi pr\u00f3bami zrozumienia siebie, w tych nieodgadnionych nawzajem wymiarach kobieco\u015bci i m\u0119sko\u015bci, rodz\u0105 cz\u0119sto wewn\u0119trzne napi\u0119cia. W\u0142a\u015bnie te do\u015bwiadczenia idealnie pasuj\u0105 do tego, aby sta\u0107 si\u0119 polem walki o zdobywanie stanu apathei. Warto podkre\u015bli\u0107, \u017ce b\u0119dzie to b\u00f3j, w kt\u00f3rym konieczne jest przeniesienie akcentu z egoistycznego szukania przestrzeni dla swoich nami\u0119tno\u015bci i pragnie\u0144, kt\u00f3re chc\u0119, aby by\u0142y realizowane przy udziale mojego wsp\u00f3\u0142ma\u0142\u017conka, na tworzenie w sobie miejsca na drug\u0105 osob\u0119 i jej potrzeby. Mo\u017cna si\u0119 odwo\u0142a\u0107 tutaj do przyk\u0142adu starego jak sama instytucja ma\u0142\u017ce\u0144stwa: do \u201eb\u00f3lu g\u0142owy\u201d (mam nadziej\u0119, Drodzy Czytelnicy, \u017ce domy\u015blacie si\u0119 co mam na my\u015bli, stosuj\u0105c ten eufemizm). Jest to problem, kt\u00f3ry, upraszczaj\u0105c, cz\u0119sto sprowadza si\u0119 do zagadnienia g\u0142\u00f3wnie dotykaj\u0105cego m\u0119\u017cczyzn. A przecie\u017c nie w mniejszym stopniu, chocia\u017c zupe\u0142nie w innych wymiarach, stanowi on nie mniejszy problem r\u00f3wnie\u017c dla kobiet. Ma bardzo skomplikowan\u0105 genez\u0119, w kt\u00f3rej bynajmniej czynnik fizyczny i biologiczny nie jest nadrz\u0119dny. Przy ca\u0142ej z\u0142o\u017cono\u015bci tego zagadnienia, nie pr\u00f3buj\u0105c stawa\u0107 po kt\u00f3rejkolwiek stronie, warto zobaczy\u0107 w nim przestrze\u0144 na kszta\u0142towanie siebie w darze dla drugiego, w kt\u00f3rym bez w\u0105tpienia b\u0119dziemy musieli by\u0107 gotowi co\u015b straci\u0107, ale tylko po to, aby odnale\u017a\u0107 co\u015b, co oka\u017ce si\u0119 dla nas wi\u0119kszym skarbem. Po\u017cycie ma\u0142\u017ce\u0144skie, o kt\u00f3rym tutaj m\u00f3wimy, obejmuj\u0105ce tak wa\u017cn\u0105 sfer\u0119 wzajemnych relacji, zawsze b\u0119dzie swoistym papierkiem lakmusowym stanu naszego serca i drzemi\u0105cych w nas nami\u0119tno\u015bci. B\u0119dzie pokazywa\u0107 na ile jest obecny w nas \u00f3w stary cz\u0142owiek, d\u0105\u017c\u0105cy do tego, co w jego mniemaniu si\u0119 mu nale\u017cy, a na ile jeste\u015bmy gotowi na wz\u00f3r Chrystusa stara\u0107 si\u0119 przede wszystkim o to, co dogodne dla innych (por. Rz 15, 2n). Jest to szko\u0142a uczenia si\u0119, \u017ce na wszystko jest czas, a B\u00f3g jest zegarmistrzem. Jest to szko\u0142a prawdziwej pokory i czysto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Nieocenion\u0105 pomoc\u0105 w kroczeniu drogami kszta\u0142towania w sobie postawy czystego serca jest cz\u0119ste si\u0119ganie do \u017ar\u00f3d\u0142a, kt\u00f3re rodzi ten niezwyk\u0142y dar. Jest nim oczywi\u015bcie Mi\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3r\u0105 jest sam B\u00f3g. Warto skorzysta\u0107 tutaj z czerpaka, kt\u00f3ry daje nam \u015bw. Pawe\u0142, tak opisuj\u0105c oblicze Mi\u0142o\u015bci: \u201eMi\u0142o\u015b\u0107 cierpliwa jest, \u0142askawa jest. Mi\u0142o\u015b\u0107 nie zazdro\u015bci, nie szuka poklasku, nie unosi si\u0119 pych\u0105; nie dopuszcza si\u0119 bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi si\u0119 gniewem, nie pami\u0119ta z\u0142ego; nie cieszy si\u0119 z niesprawiedliwo\u015bci, lecz wsp\u00f3\u0142weseli si\u0119 z prawd\u0105. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pok\u0142ada nadziej\u0119, wszystko przetrzyma\u201d (1 Kor 13, 4-7). Ten fragment mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 dla ma\u0142\u017conk\u00f3w punktem wyj\u015bcia do wsp\u00f3lnego rachunku sumienia ze wzajemnej mi\u0142o\u015bci. Podobna praktyka istnieje w \u017cyciu monastycznym. Jest to zwyczaj cotygodniowych kapitu\u0142 win, w czasie kt\u00f3rych mnisi oskar\u017caj\u0105 si\u0119 przed wsp\u00f3lnot\u0105 z zaniedba\u0144 zwi\u0105zanych z brakami w mi\u0142o\u015bci braterskiej i niedope\u0142nieniem zasad Regu\u0142y \u017cycia. My\u015bl\u0119, \u017ce warto, wzoruj\u0105c si\u0119 na tym przyk\u0142adzie, wprowadzi\u0107 w regu\u0142\u0119 swojego \u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144skiego ten pi\u0119kny zwyczaj spotka\u0144 raz w tygodniu, w czasie kt\u00f3rych b\u0119dziemy uczy\u0107 si\u0119 mi\u0142o\u015bci, wzajemnie si\u0119 przepraszaj\u0105c z wszelkich zaniedba\u0144 w jej okazywaniu.<\/p>\n\n\n\n
Omawiaj\u0105c zagadnienie \u017cycia ma\u0142\u017ce\u0144skiego w \u015bwietle do\u015bwiadczenia \u017cycia mniszego, nie spos\u00f3b nie odnie\u015b\u0107 si\u0119 jeszcze do jednego \u015blubu, kt\u00f3ry tradycja wpisa\u0142a w regu\u0142\u0119 tego stanu. Jest to \u015blub, kt\u00f3rego geneza si\u0119ga czas\u00f3w, zanim ukszta\u0142towa\u0142 si\u0119 zwyczaj sk\u0142adania profesji \u017cycia zgodnego z radami ewangelicznymi. Nazywamy go przyrzeczeniem zmiany obyczaj\u00f3w. Pierwotnie postawa, kt\u00f3ra wyra\u017ca\u0142a si\u0119 w tym \u015blubie, by\u0142a warunkiem rozpocz\u0119cia \u017cycia prawdziwie mniszego, czyli gotowo\u015bci do porzucenia tego, co \u015bwiatowe i wej\u015bcia w logik\u0119 \u017cycia po\u015bwi\u0119conego wy\u0142\u0105cznie Bogu. Ka\u017cdy powo\u0142any do tej formy \u017cycia powinien by\u0107 gotowy zostawi\u0107 za sob\u0105 to wszystko, co nie pozwala mu w pe\u0142ni odda\u0107 si\u0119 praktyce \u017cycia mnicha.<\/p>\n\n\n\n
Pami\u0119tam kiedy\u015b pewne spotkanie z jedn\u0105 z par, ze znacznym ju\u017c sta\u017cem wsp\u00f3lnego \u017cycia. W ferworze rozmowy wypowiedzia\u0142em tez\u0119, \u017ce wsp\u00f3\u0142czesny m\u0119\u017cczyzna bardzo cz\u0119sto w ma\u0142\u017ce\u0144stwie czuje si\u0119 samotny. Mia\u0142y o tym \u015bwiadczy\u0107 pewne badania i statystyki. Dlatego, twierdzi\u0142em, \u017ce potrzebuje czasu, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by regularnie sp\u0119dza\u0107 z kolegami. Pami\u0119tam prost\u0105 odpowied\u017a, jak\u0105 us\u0142ysza\u0142em na t\u0119 postawion\u0105 przeze mnie tez\u0119 \u2013 \u201eM\u0119\u017cczyzna b\u0119dzie samotny w ma\u0142\u017ce\u0144stwie tylko wtedy, kiedy b\u0119dzie ono dodatkiem do \u017cycia, a nie uczyni z niego swojej pasji\u201d.<\/p>\n\n\n\n